Patacas bravas

-

Patacas en salsa Brava

Este prato é un dos grandes clásicos do tapeo en bares e tabernas. 

As patacas, hai que cortalas en dados de bocado, fritilas sen presa para que queden ben douradiñas, que se vexa que tiveron unha fritura coidada. 

A salsa bótase por enriba sen tapar por completo as patacas

O que se busca dunha salsa Brava é que pique, pero sen que sexa a rabear, ten que ser un picante agradable, que estimule o paladar sen saturalo.

O resultado é un aperitivo de enorme popularidade por unha razón moi sinxela: combina a pataca fritida (que nos gusta a todos) cunha salsa que achega viveza, intensidade e un punto de emoción en cada bocado. 

Un clásico intemporal, que demostra unha vez máis como ingredientes humildes, poden converterse nunha experiencia gastronómica memorable.

ingredientes:

4 patacas

1 cebola

4 allos

1 pementa caiena

1 cullerada de pementón doce

½ cullerada de pementón picante

2 culleradas de fariña de trigo

1 vaso de auga

½ vaso de viño

Chorro de vinagre de mazá (1/2 chupito)

Sal

Aceite para o rustrido e fritir as patacas 

Perexil fresco para decorar




Rustrir cebola, allo e pementa caiena, esta retírase cando o rustrido vaia medio feito


Cando o rustrido estea listo, engadir unha cullerada sopeira de pementón doce e case media cullerada de pementón picante. Acto seguido añadir dúas culleradas de fariña de trigo e remexer todo


VIÑO BRANCO

Logo de ter todo medianamente mezclado, añadir un vaso de auga, medio vaso de viño e un chorro de vinagre balsámico de mazá (1/2 chupito)

VINAGRE BALSÁMICO DE MAZÁ

Levar a ebullición remexendo constantemente ata que espese. No suposto caso de que quede moi espeso hai que engadir unha pouca auga


Logo de espesar hai que triturar




A salsa Brava debe ter unha consistencia algo espesa, non pode ser moi líquida


É tan importante acertar coa variedade de pataca, como afinar coas técnicas culinarias. 

A reina das patacas fritas é a variedade Agria 

Hai que repousar sobre papel absorbente para retirar o exceso de aceite



Unha cervexa ben fría, lévase moi ben co picante


Se queres sorprender aos teus, failles esta receita!


PINCHA AQUÍ PARA VER MÁIS RECEITAS


PINCHA AQUÍ PARA IR Á PORTADA







Comentarios

Publicar un comentario

Entradas populares

Donald Trump en Baroña

-
Imaxe
O título deste post ben podía ser “Amansa Bestias” nel vou contar algo inédito sobre o Sr. Donald Trump, vou falar da    estancia que pasou en Baroña sen que a prensa rosa nin os xornais se enteraran. Donald Trump na entrada do recinto fortificado do Castro de Baroña O reloxo da cafetería marcaba as 9:45 cando o presidente a bordo do Air force one, e baixo un maior secretismo tomaba terra no aeroporto de Rosalía de Castro (ata ese momento descoñecíase se viña en plan de negocios ou lecer). Escoltado polas autoridades competentes e sen moito paripé, axiña chegou ao punto de destino, Baroña. Víase ansioso por facer negocios nesta parte da ría, beber Albariño e comer ben, de feito o primeiro que fixo nada máis chegar, foi recorrer os mellores locais de hostalería da parroquia e relacionarse coa xente do lugar cunha especie de castellano averiado, que quen lle dera a moitos! Dende O Pino ata Ínsua pasando polo Castro e Arnela, rematando cunha ...
Read more »

MANDOLINA NAPOLITANA (construcción - fase 1)

-
Imaxe
Debido a que o último proxecto " Aprendiz de lutier ", resultou ser unha paixón rotunda, decidín non abandoar ese estado de atracción e entusiasmo, seguindo coa lutería de andar por casa e dar comezo a outra obra de calibre análogo. Vou construir unha Mandolina napolitana, se che interesa o tema, aquí me tes. Publicarei nesta sección do blog a evolución da obra, tamén o farei na páxina  MANFER Style  de Facebook Que o disfrutes! Para curvar a madeira previamente húmida, utilizo este artiluxio caseiro de alto standing, consiste nun soplete que proxecta lume nun tubo metálico co fin de quentalo A madeira do varetaxe, aros e mástil optei porque forse de arce, unha madeira pouco usual na comarca do Barbanza, pero Madeiras Caype de Frións, sorpréndeme coas mellores pezas.  As veces a riqueza está ao lado da casa, e nós buscando polo mundo adiante sen sabelo! Encolando o aro guía no mástil, tendo en conta deixar ...
Read more »

MANDOLINA NAPOLITANA (construcción - fase 3)

-
Imaxe
Efectúo os traballos de lutería, sempre vista aos viandantes, nun garaxe dunha rúa moi transitada de Aguiño, non só pola xente que vai ou ven da praia, se non tamén pola que anda a pasear, circunstancia que nestes momentos (agosto, mes de vacacións por excelencia) me recorda aos primeiros días de rebaixas dos centros comerciais.  Aínda que na casa dun, cada un fai o que quer, unha actividade realizada vista ao público, fai que sexa distinta a calquer outra, procuro en todo momento gardar a compostura, sendo o máis sociable posible, intento ser respetuoso, amable e sen perdela paciencia, xa que son moitos os que pasan sen decir nada, pero tamén son moitos os que se deteñen a falar e a observar o que teño entre mans, cada un di o que lle parece, uns falan moito sen decir nada, outros con poucas palabras dinno todo e tamén hai quen di disparates como se nada, sen ir máis lonxe, hoxe acurriron tres detalles curiosos que vos quero contar: Un dos viandantes non se cortou en pregunt...
Read more »

MANDOLINA NAPOLITANA (construcción - fase 2)

-
Imaxe
A mandolina é un instrumento italiano do século XVII, composto de oito cordas, divididas en catro ordes afinadas de grave a agudo: Sol, Re, La, Mi.  A finais do século XVIII  comezan a utilizalo compositores como:  Vivaldi, Mozart, Giovanni, Paganini e Beethoven entre moitos outros, posicionandoo como instrumento favorito nos salons máis refinados de época. A nivel informativo, queda dicir que no museo Stradivariano de Cremona, consérvanse os planos de construcción, con anotacións do propio Antonio Stradivari. IR Á SEGUINTE FASE IR Á FASE ANTERIOR IR A MANFER Style IR AO INICIO
Read more »

Os cans da miña aldea

-
Imaxe
Neste post vou falar dos cans que había na aldea que me criei. Tristemente, nesa entrañable aldea, só quedan vellos, casas baleiras e corredoiras cheas de silvas e fieitos. Unha aldea que se está esmiuzando como moitas outras espalladas por Galicia adiante. A consecuencia de tal esfarelo, non só fixo que minguaran os veciños, tamén a comunidade canina foi a menos como a auga no verán, situación que me fai lembrar de neno, daquela cando vivía   nunha das aldeas con máis cans en toda a contorna. Tal era a febre perruna, que exceptuando catro veciños (dos trinta e dous que éramos) o que non tiña un can, tiña tres ou catro. Había cans por tódolos lados e de tódolos tipos, dende os máis arteiros para a caza, ata o xenuíno can de palleiro, pasando por cruces perralleiros que eran como quen non os tiña, sen esquecer o can de “rasaloba” que tiña algún que outro veciño doente. Non sei ata que   punto é certo eso de que os cans son como os donos... Dende o Cotarelo ata a Mour...
Read more »