PAPARRODA

Empanada de xoubas: un bocado con sabor a Galicia Esta empanada é un dos grandes referentes da gastronomía galega. Forma parte dunha tradición culinaria na que o saber popular soubo mantela viva xeración tras xeración.  Non é esaxerado afirmar que quen nunca probou unha empanada de xoubas, está a perder unha das experiencias gastronómicas máis auténticas e xenuínas de Galicia. Así de claro! A xouba, é un peixe azul, polo tanto Omega-3 por un tubo, é un peixe moi apreciado nas costas galegas. A tempada óptima para o seu consumo vai dende maio a outubro. Pode degustarse frita, guisada ou convertida no ingrediente estrela dunha empanada, como vai ser o caso. O seu intenso sabor mariño intégrase á perfección co rustrido tradicional, dando lugar a unha zaragallada cargada de matices e Omega-3. Abonda con percibir o arrecendo que sae do forno!   Primeiramente hai que limpalas, sacarlle cabeza, espiñas e soltarlles unhas areas de sal como quen non quer a cousa... Aromatizar con romeu...

Hai receitas que forman parte da nosa maneira de entender a cociña e a vida. Para min, a masa de empanada de millo é unha delas. Encántame! Por iso quero compartir esta receita, co desexo de que todas as persoas que pasades por aquí vos animedes a preparar esta deliciosa empanada de millo e a saboreala na vosa mesa. Esta masa ten personalidade e carácter. Elabórase con tres fariñas: trigo, millo e centeo. As fariñas de millo e de centeo escáldanse previamente, un paso fundamental que lle achega á masa unha textura e un sabor inconfundibles, tan vencellados á nosa tradición gastronómica. Pero, se hai algo que fai especial a empanada de millo é precisamente que non existen dúas iguais. Por iso digo que teñen personalidade. Como adoita dicirse, cada maestriño ten o seu libriño. Hai quen as fai máis gordas, hai quen as fai máis finas; hai quen as tosta máis e quen menos; hai quen lles bota máis centeo e quen máis trigo. Cada quen faina á súa maneira. Unhas estarán máis ricas ca outras,...

Hai pratos que nacen dunha receita e outros que nacen dun produto. Neste caso, a inspiración chegou da man dunhas magníficas navallas da ría de Arousa, un auténtico tesouro das nosas costas que merecía ser o gran protagonista. Xa vai duns anos que levo facendo este prato delicioso, navallas con fideos, que co permiso dos de Gandía lle chamo Fideguá. Eles son os auténticos reis desta exquisita comida.  Unha Fideguá que fun perfeccionando co paso do tempo, unha fideguá con auténtico acento galego.  A elección do fideo ten a súa importancia. Decanteime polo fideo nº 4 de Gallo, xa que o fideo Fideguá desta mesma marca, encharcase moito e engorda como un condenado. O fideo nº4 é capaz de absorber todo o sabor do rustrido e manter unha textura perfecta no prato. Referente ao tomate frito, utilizo estes botes pequerrechos de 100g da marca Solís, máis que nada porque me gusta, ademais de ser a medida xusta para os 400g de pasta.  Cando se conta con produtos de primeira, como son...

Patacas en salsa Brava Este prato é un dos grandes clásicos do tapeo en bares e tabernas.  As patacas, hai que cortalas en dados de bocado, fritilas sen presa para que queden ben douradiñas, que se vexa que tiveron unha fritura coidada.  A salsa bótase por enriba sen tapar por completo as patacas O que se busca dunha salsa Brava é que pique, pero sen que sexa a rabear, ten que ser un picante agradable, que estimule o paladar sen saturalo. O resultado é un aperitivo de enorme popularidade por unha razón moi sinxela: combina a pataca fritida (que nos gusta a todos) cunha salsa que achega viveza, intensidade e un punto de emoción en cada bocado.  Un clásico intemporal, que demostra unha vez máis como ingredientes humildes, poden converterse nunha experiencia gastronómica memorable. ingredientes: 4 patacas 1 cebola 4 allos 1 pementa caiena 1 cullerada de pementón doce ½ cullerada de pementón picante 2 culleradas de fariña de trigo (se as cargas moito, 1,5 suficiente) 1 vaso d...

Os calamares fritos son un clásico da gastronomía española. Hai infinidade de maneiras de preparalos, así como tamén son moitas as posibilidades de botar a perder a receita. Todo o hai que dicir! Os calamares fritos non admiten medias tintas. Ou saen crocantes e lixeiros ou acaban convertidos nunha triste goma aceitosa.  O que se busca é un calamar crocante por fora e tenro por dentro, feito que non sempre se consegue.   A intención deste post é deixar claras as pautas a seguir, para facer unha ración de calamares como dios manda. Queda deixar claro que, esta receita non leva ovo para o reboce, únicamente se usa fariña. Como pasa coa maioría das receitas, canto mellor sexa a calidade da materia prima, mellor será o resultado. Todo comeza aí, no calamar. Un bo calamar da ría ten algo especial, algo de tesouro mariño, por dicilo dalgunha maneira! Son caros, sí, coma o demo, pero as diferenzas cos que veñen do quinto pino non se explican, mastícanse. Despois de limpos e troceado...

A  bolecha de bacallau  engana a primeira vista. A súa forma lembra á croqueta de sempre, pero en canto se proba queda claro que xoga noutra liga. Non leva bechamel, non leva rebozado e, aínda así, consegue algo que moitas croquetas non logran: sabor limpo, textura melosa e personalidade propia. É unha receita humilde na aparencia, pero xenerosa no prato. Porque a bolecha é moito máis por moito menos: poucos ingredientes, nada superfluo e un resultado que sorprende desde a primeira dentada. A mestura, tan sinxela como sabia, une a partes iguais a suavidade da pataca e a intensidade do bacallau, dous produtos que semellan terse agardado sempre para atoparse desta maneira. Cada peza garda ese equilibrio que fai grande a cociña tradicional: a pataca achega cremosidade e dozura; o bacallau, o seu punto salgado e esa profundidade que permanece na boca. Xuntos crean un bocado saboroso, deses que convidan a repetir sen pensalo dúas veces. O mellor do conto é que non entende de horar...